Η σφαγή στο Ασβεστοχώρι

Η σφαγή από τους Ναζί στο Ασβεστοχώρι

Ένα τμήμα από το "Τάγμα Κυνηγών" του Σούμπερτ που σκόρπισε τον όλεθρο στην Κρήτη και τη Μακεδονία

του Σπύρου Κουζινόπουλου
Εβδομήντα πέντε χρόνια από το φοβερό έγκλημα που διέπραξαν οι Γερμανοί κατακτητές με τους δωσίλογους “Έλληνες” συνεργάτες τους στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης και οι μνήμες παραμένουν άσβεστες στους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής αλλά και στους νεώτερους, καθώς το γεγονός μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, μια και είναι αδύνατο να λησμονηθεί και αυτή η θηριωδία των Ναζί.

Τα γεγονότα, έχουν ως εξής: Στις 12 Ιουλίου 1944, τμήμα του ΕΛΑΣ επιτέθηκε στον αστυνομικό σταθμό και τη φρουρά του Σανατορίου Ασβεστοχωρίου, προκειμένου οι αντάρτες να προμηθευτούν από τις αποθήκες του, φαρμακευτικό υλικό.

Λίγο αργότερα και μετά την κοπή των συρμάτων του τηλέγραφου από τον ΕΛΑΣ, στρατιώτες της γερμανικής φρουράς του ασυρμάτου που ήταν εγκατεστημένος σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Σανατόριο, επιβιβάστηκαν σε αυτοκίνητο για να ελέγξουν το δίκτυο και να αποκαταστήσουν τη βλάβη, όταν δέχθηκαν τα πυρά των ανταρτών. Δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι δύο τραυματίστηκαν, ενώ το αυτοκίνητο κατάφερε να φτάσει στο Ασβεστοχώρι.

Η επιχείρηση του ΕΛΑΣ στο Ασβεστοχώρι θορύβησε τις γερμανικές αρχές της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη αντίδραση των Γερμανών εκδηλώθηκε στις 20 Ιουλίου, όταν αιφνιδιαστικά πήγαν στο δάσος “Κουρί”, συνέλαβαν και στη συνέχεια εκτέλεσαν τρεις κατοίκους Ασβεστοχωρίου. Αυτό όμως ήταν μόνο το προεόρτιο.

Η μεγάλη πολεμική επιχείρηση των κατακτητών

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Ιουλίου ξεκίνησε μεγάλη επιχείρηση των κατακτητών, με τη συμμετοχή τμημάτων του 1003ου και του 1004ου Τάγματος Πεζικού των Γερμανών, μιας ομάδας μάχης της 7ης Βουλγαρικής Μεραρχίας και δυνάμεων από τον Λόχο Φρουράς Στρατού Ε και των μονάδων επιφυλακής. Στην επιχείρηση, σύμφωνα με την εφημερίδα Λαϊκή Φωνή (24 Ιουλίου 1945, αρ. φύλλου 277) συμμετείχαν και εξήντα οι άντρες του διαβόητου Γερμανού εγκληματία Φριτς Σούμπερτ, με επικεφαλής τους δύο υπαρχηγούς του, τον Γεώργιο Γερμανάκη και τον Γεώργιο Καπετανάκη.

Στις 3 μετά τα μεσάνυκτα το Ασβεστοχώρι περικυκλώθηκε από αυτή τη μεγάλη δύναμη της Βέρμαχτ. Οι κατακτητές χτύπησαν τις καμπάνες της εκκλησίας και συγκέντρωσαν με τη βία τους κατοίκους στο πάρκο του χωριού, ενώ σήκωσαν ακόμη και αρώστους από τα κρεβάτια τους. (Έπεσαν για τη ζωή, έκδοση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τόμος 4α, Αθήνα 2001, σ. 356).

Οι άντρες του Σούμπερτ, διενήργησαν έρευνες σε σπίτια, πετώντας έξω τα ρούχα και άλλα πράγματα των κατοίκων, ενώ συγκέντρωσαν όλους τους μόνιμους κατοίκους, τους παραθεριστές, τους ασθενείς και το προσωπικό του Σανατορίου στο πάρκο και τους ανέκριναν, ζητώντας πληροφορίες για τους αντάρτες.

Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων αυτών, ένα άτομο, ο Σωτήριος Δημάκας, ο οποίος είχε συλληφθεί μέσα στο σπίτι του όπου ανάρρωνε από ελονοσία, κακοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό, με αποτέλεσμα την επομένη να υποκύψει στα τραύματά του.

Φυματικοί και νοσηλευτές του Σανατορίου Ασβεστοχωρίου (Αρχείο Ιωάννη Καλλιαρέκου)

Ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια 

Κατόπιν, βάσει λίστας ονομάτων, ξεχώρισαν είκοσι έναν άντρες, τους οποίους μετέφεραν στο απέναντι από το πάρκο κτίριο της χωροφυλακής, όπου τους ξυλοκόπησαν στην αρχή και στη συνέχεια τους βασάνισαν για να αποσπάσουν ομολογίες ενοχής.

Το μεσημέρι τη ίδιας ημέρας, οι γυναίκες που παρέμεναν στην πλατεία μαζί με τους άντρες, αφέθηκαν ελεύθερες υπό τον όρο να παραδώσουν όλα τα όπλα και γενικά τα στρατιωτικά είδη που είχαν κρυμμένα στα σπίτια. Κάτω από τον φόβο της εκτέλεσης των αντρών, παραδόθηκαν τρία τυφέκια κυνηγετικά όπλα, αρκετά περίστροφα, δυναμίτιδα και διάφορα γερμανικά και ιταλικά στρατιωτικά είδη.

Στη συνέχεια, µε βάση µια κατάσταση ονοµάτων που είχαν στα χέρια τους, κάλεσαν ονοµαστικά στελέχη των οργανώσεων αντίστασης µεταξύ αυτών και στελέχη του Κ.Κ.Ε. Οι ανακρίσεις και όλη γενικά αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκαν, αφού οι κατακτητές και οι συνεργάτες τους διαχώρισαν δεκαπέντε άτοµα που προορίστηκαν για εκτέλεση. Στα άτοµα αυτά είχαν συµπεριληφθεί και δέκα υπάλληλοι του σανατορίου της Πέτρας, (που είχαν έρθει στο Σανατόριο Ασβεστοχωρίου, όταν οι Γερµανοί έκλεισαν το Σανατόριο της Πέτρας στην Κατερίνη) και επίσης πέντε στελέχη του Κ.Κ.Ε. Στις πέντε το απόγευµα ξεκίνησαν όλοι οι συγκεντρωµένοι, µπροστά οι δεκαπέντε που προορίζονταν να εκτελεστούν, κυκλωµένοι από τους ταγµατασφαλίτες, και ακολουθούσαν οι συγγενείς τους και οι κάτοικοι του χωριού. (Ιωάννης Καλλιαρέκος, Σανατόριο Ασβεστοχωρίου (1920-1945): Σχέσεις ασθενών και κοινωνίας, μεταπτυχιακή διπλωµατική εργασία, Ιατρική Σχολή ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2014)

Ο "τυχερός της ημέρας"

Ο τόπος εκτέλεσης είχε προσδιοριστεί κοντά στο δρόµο που συνέδεε το Σανατόριο με το χωριό. Οι κατακτητές υποχρέωσαν µε τη βία τους συγγενείς των θυµάτων να σκάψουν τον οµαδικό τάφο. Ακολούθως, ο υπαρχηγός της εγκληματικής συμμορίας του Σούμπερτ, Γερµανάκης, έπαιρνε έναν- έναν τους µελλοθάνατους, τους τοποθετούσε στο χείλος του οµαδικού τάφου, τους έσπρωχνε μέσα και τους πυροβολούσε. Όταν όλοι είχαν εκτελεστεί, ο Σούµπερτ, ο οποίος µιλούσε ελληνικά, αφού περιέφερε το βλέµµα του στους συγκεντρωµένους κατοίκους που παρακολουθούσαν τα γεγονότα ρώτησε : «τώρα ποιος θα είναι ο τυχερός της µέρας;» Τα µάτια του, (όπως καταγράφει η εφηµερίδα Λαϊκή Φωνή ένα χρόνο μετά), σταµάτησαν σε έναν νεαρό, το γιο του εργολάβου Μάλαµα, από τη Θεσσαλονίκη, που παραθέριζε στην περιοχή της Φυµατιούπολης για λόγους υγείας. «Έλα εδώ εσύ χοντρέ» του είπε, «κατέβα κάτω να τους µετρήσεις». Ο νεαρός άρχισε να µετράει χωρίς να είναι σε θέση να αρθρώσει λέξη. «Πόσοι είναι ρε;» ρώτησε ο Σούµπερτ, «δεκαπέντε» απάντησε ο νεαρός, τότε ο συνεργάτης των κατακτητών Γερµανάκης επενέβη µε το πιστόλι και είπε «Να ρε, και συ, να γίνετε δεκάξι» και τον σκότωσε. (εφημερίδα Λαϊκή Φωνή, 24 Ιουλίου 1945, αρ. φύλλου 277)

Σύμφωνα με μαρτυρίες, τους περισσότερους εκτέλεσαν οι Γερμανάκης και Καπετανάκης, Από τους εκτελεσθέντες οι τέσσερις ήταν κάτοικοι Ασβεστοχωρίου, οι εννιά ήταν υπάλληλοι του Σανατορίου, δύο νοσηλεύονταν στο Σανατόριο και ένας ήταν κάτοικος Θεσσαλονίκης που παραθέριζε στο Ασβεστοχώρι.

Σύμφωνα με δήλωση του Γερμανού υπαξιωματικού, η εκτέλεση έγινε σε αντίποινα για τα γεγονότα της 12ης Ιουλίου.

Στόχος η κατατρομοκράτηση

Η ομαδική εκτέλεση στο Ασβεστοχώρι από τους χιτλερικούς δημίους και τους “Έλληνες” συνεργάτες τους, δεν προκλήθηκε από κάποιο µεµονωµένο περιστατικό ή ενέργεια των κατοίκων ή των υπαλλήλων του Σανατορίου. Το γεγονός ότι οι κατακτητές κάλεσαν ονοµαστικά στελέχη του σανατορίου της Πέτρας, το οποίο ήταν γνωστό για τη διασύνδεση του µε οµάδες αντιστασιακών της περιοχής Λιτοχώρου, σε συνδυασµό µε την επιλογή στελεχών του Κ.Κ.Ε. της περιοχής Ασβεστοχωρίου, οδηγεί στο συµπέρασµα ότι εντάσσεται στη γενικότερη τακτική των κατοχικών δυνάµεων να εξουδετερώσουν κάθε µορφή αντίστασης εναντίον τους και να κατατροµοκρατούν τον πληθυσµό. Η εκτέλεση των δέκα υπαλλήλων του Σανατορίου ουσιαστικά αποτελούν το µερίδιο που κατέβαλε το Σανατόριο Ασβεστοχωρίου στον αγώνα την εθνικής αντίστασης και δείχνουν τη σηµασία του ιδρύµατος ως πυρήνα της εθνικής αντίστασης. (Ιωάννης Καλλιαρέκος, Σανατόριο Ασβεστοχωρίου (1920-1945): Σχέσεις ασθενών και κοινωνίας, μεταπτυχιακή διπλωµατική εργασία, Ιατρική Σχολή ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2014)

Τα ονόματα των εκτελεσμένων

1. Αλεξίου Ιωάννης, νοσοκόμος

2. Γιώτης Διονύσιος, εργάτης

3. Γκράτσιος Νικόλαος, νοσοκόμος

4. Δημάκας Σωτήριος

5. Καρνάβας Τρύφων, κουρέας

6. Λιχρίδας Ιωάννης,

7. Μάλαμας Ιωάννης

8. Μάλαμας Χρήστος

9. Μάνος Δημήτριος

10. Μουντζέλης Ιωάννης

11. Μπλάτσος Νικόλαος, νοσοκόμος

12. Παπαδημητρίου Αντώνιος ή Αναστάσιος, ετών 39, νοσοκόμος

13. Παπαδόπουλος Μιχαήλ

14. Περιστέρας Δημήτριος

15. Σακελλαρόπουλος Αριστείδης, νοσοκόμος

16. Σαλαμανιώτης Γεώργιος, ετών 25, εργάτης

17. Σαρακώτσης Πολυχρόνης του Στέφανου, ηλεκτροτεχνίτης

18. Τσαγκάρης Παναγιώτης, επόπτης Σανατορίου Ασβεστοχωρίου

19. Τσολάκης Γρηγόριος, φαρμακοποιός του Σανατορίου

20. Φαϊνης Σταύρος

21. Χαρισμάογλου Λάζαρος

22. Χατζηαντωνίου Γεώργιος, εργάτης

23. Ψωμιάδης Λάζαρος

Το σαμποτάζ της ΕΣΠΟ

ΣΙΜΕΑ

22 Σεπτεμβρίου 2019 ·

https://www.facebook.com/simea2016/posts/974223062919601

 
 ΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ  ΕΣΠΟ

Κείμενο: Απόστολος Κ.Αποστολάκης

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 έγινε στην Ελλάδα το πρώτο μεγάλο σαμποτάζ ενάντια στους κατακτητές . Σε ένα κτίριο που συστεγάζονταν η φιλοναζιστική (ελληνική) οργάνωση του γιατρού Σπύρου Στεροδήμου και Γερμανικές αρχές, αγωνιστές της οργάνωσης ΠΕΑΝ έβαλαν βόμβα και το ανατίναξαν .

ΤΣΙΓΑΝΤΕΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΑΝΤΕΣ

ΣΙΜΕΑ

https://www.facebook.com/simea2016/posts/1375244559484114

  ·

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΑΝΤΕΣ

 

«και η Παγώνα « Σαν σήμερα. 14-1-20 >   Αναδημοσίευση 

 

Κείμενο : Απόστολος Κ. Αποστολάκης

 

Ανεξάρτητα από την όποια γνώμη έχει ο καθένας για τον ρόλο των Άγγλων στην διάρκεια της Κατοχής , είναι γεγονός ότι αυτοί προσπάθησαν να οργανώσουν αντίσταση στην Ελλάδα με τους δικούς φυσικά τρόπους και για τις δικές τους απώτερες επιδιώξεις .

Ο στόχος των Άγγλων όπως αποδείχτηκε και στην πορεία αλλά κυρίως στην διάρκεια των Δεκεμβριανών δεν ήταν άλλος από το να επαναφέρουν μετά το τέλος του πολέμου τον Βασιλιά Γεώργιο τον οποίο θεωρούσαν τοποτηρητή των συμφερόντων τους .

Η προσπάθεια των Άγγλων στον αρχικό τους σχεδιασμό και πριν μάλιστα προλάβει να φουντώσει για τα καλά το ένοπλο ΕΑΜΙΚΟ αντάρτικο , στηρίχτηκε κυρίως σε αξιωματικούς που είτε είχαν καταφύγει στην Μέση Ανατολή , είτε είχαν δηλώσει ότι ήταν πρόθυμοι να οργανώσουν αντίσταση και παρέμειναν στην Αθήνα περιμένοντας ευνοϊκές εξελίξεις .

Οι Βρετανοί προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους δεν δίστασαν να συνεργαστούν και με γνωστούς αντιβασιλικούς αξιωματικούς οι οποίοι είχαν εκδιωχθεί από το στράτευμα μετά το Βενιζελικό κίνημα του 35.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι οι πιο γνωστοί από τους απότακτους ήταν οι Σαράφης , Ζέρβας, Μπακιρτζής, αδελφοί Τσιγάντε ( Γιάννης και Χριστόδουλος) Περίκος , Κωστόπουλος και άλλοι .(1) Παράλληλα ήλπιζαν και στα πατριωτικά αισθήματα μόνιμων αξιωματικών που δήλωσαν υποταγή στην δικτατορία του Μεταξά αλλά δεν δέχτηκαν θέσεις και προνόμια από τον Γερμανόδουλο στρατηγό και πρώτο κατοχικό Πρωθυπουργό Τσολάκογλου.

Τα γεγονότα όμως απέδειξαν ότι λίγοι ήταν αυτοί οι αξιωματικοί που είχαν την ικανότητα να οργανώσουν αντίσταση κατά των κατακτητών. Άλλο πράγμα ο τακτικός πόλεμος και άλλο το αντάρτικο των πόλεων και του βουνού. Όταν υπαρχηγός της Αγγλικής αποστολής Κρις Γκουτχάουζ συναντήθηκε με ομάδα αξιωματικών στην Αθήνα οι οποίοι είχαν οργανώσει την λεγόμενη ¨επιτροπή των έξι Συνταγματαρχών¨ ,απογοητεύτηκε γρήγορα γιατί κατάλαβε ότι κανένας από τους κατά δηλωσή τους αντιστασιακούς δεν ήταν διαθέσιμος να οργανώσει αντάρτικο στα βουνά . Και ας είχε προηγηθεί η μεγάλη επιτυχία του Γοργοποτάμου . Μάλιστα κάποιοι από αυτούς δεν πίστευαν ( Σπηλιωτόπουλος )ότι ήδη είχε οργανωθεί αντάρτικο .Πίστευαν ότι είναι διαδόσεις των Άγγλων προκειμένου να παρασύρουν και αυτούς. Τόσο ξεκομμένοι από την κοινωνία και την πραγματικότητα.

Οι Άγγλοι όμως είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια στον Γοργοπόταμο την αποτελεσματικότητα των ανταρτών και την ικανότητα του Άρη και γι’αυτό επέμεναν ότι το αντάρτικο έπρεπε να μαζικοποιηθεί με την δική τους όμως καθοδήγηση.

 

Ο αρχηγός της Αγγλικής αποστολής Έντυ Μάγιερς στο βιβλίο του (Ελληνική Περιπλοκή) περιγράφει απογοητευμένος την προχειρότητα και ανευθυνότητα των Βασιλικών αξιωματικών . Όταν μάλιστα έμαθε ότι παρά τρίχα γλύτωσε την σύλληψη ο Κρις Γκουτχάουζ που κυκλοφορούσε παράνομα στην Αθήνα, πείστηκε ότι μόνο στο ΕΑΜ και στον ΕΔΕΣ μπορούσε να στηριχτεί η Αγγλική προσπάθεια . Στις επαφές του με ανώτερα κλιμάκια του ΕΑΜ φιλοξενήθηκε από το ανώτερο στέλεχος Αντρέα Τζήμα και είδε με τα ίδια του τα μάτια τους άψογους συνωμοτικούς κανόνες που τηρούσε η Αριστερά σε αντίθεση με την επιπόλαιη στάση των αξιωματικών που είχε σαν αποτέλεσμα να εντοπιστεί ο ασύρματός τους και να εκτελεστεί ο ασυρματιστής Αντώνης Παπαγιάννης.

Οι έξι Συνταγματάρχες ήταν οι Σπηλιωτόπουλος, Κιτριλάκης, Φιλιππίδης, Λιόσης, Καρπενησιώτης, , Καγγούρης και είχαν Αγγλικό ασύρματο μόνιμα εγκατεστημένο στο ίδιο σπίτι με αποτέλεσμα να τον εντοπίσουν εύκολα τα Γερμανικά ραδιογωνιόμετρα. Ήταν το σπίτι στο οποίο επισκέπτονταν συχνά ο Βρετανός Γκουτχάουζ….

Ο Εαμικός ασύρματος ήταν κατασκευασμένος από καθηγητή του Πολυτεχνείου και κάθε βράδυ εξέπεμπε από διαφορετική περιοχή . Έτσι επέβαλαν οι συνωμοτικοί κανόνες έτσι γίνονταν. Το ΕΑΜ αξιοποίησε στο έπακρο την πολύχρονη εμπειρία της παράνομης δράσης του ΚΚΕ.

Υπεύθυνος για τους ασυρμάτους του ΕΑΜ ήταν ο αδελφός του Τζήμα .

Παράλληλα τον ίδιο καιρό ένας άλλος Έλληνας αξιωματικός ο Γιάννης Τσιγάντες απότακτος αξιωματικός του 35 έφυγε με Αγγλικό υποβρύχιο από την Βηρυτό και έφτασε στις ακτές της Λακωνίας κουβαλώντας μαζί του και 12000 χρυσές λίρες προκειμένου να χρηματοδοτήσει αντάρτικο που θα γίνει το αντίπαλο δέος του ΕΛΑΣ. Οι Άγγλοι προσπαθούσαν να φτιάξουν και άλλες Αντάρτικες οργανώσεις πέρα από τον ΕΔΕΣ . Με το ΕΑΜ δεν είχαν δημιουργήσει σχέσεις εμπιστοσύνης . Τον ΕΔΕΣ και τον ΖΈΡΒΑ δεν είχαν καταφέρει ακόμα να του αλλάξουν τα αντιβασιλικά αισθήματα με τα οποία ξεκίνησε.

 

Ο Τσιγάντες μέχρι να κατορθώσει να φτάσει στην Αθήνα με την επιπολαιότητα που τον διέκρινε είχε μάθει η μισή Ελλάδα για τις λίρες που κουβαλούσε . Μέρος από αυτές ( 500) παρέδωσε στον Σαράφη ο οποίος προσπαθούσε και αυτός να οργανώσει αντάρτικο χωρίς όμως αποτέλεσμα .(2) Είχε και μία ακόμα αποστολή , να ετοιμάσει σαμποτάζ ανατίναξης του Ισθμού της Κορίνθου.

Στην Αθήνα η δράση του Τσιγάντε μόνο συνωμοτική δεν ήταν. Σύχναζε σε κοσμικά μέρη και χαρτοπαικτικές λέσχες και έδινε σίγουρο στόχο . Κακομούτσουνος και πολύ μελαχρινός, ξεχώριζε από μόνος του με την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του. Οι φωτογραφίες του ήταν γνωστές από την δημόσια καθαίρεση του 35.

Διέδιδε αφελώς ότι είναι απεσταλμένος από τους συμμάχους να οργανώσει αντίσταση στις πόλεις και αντάρτικο στο βουνό . Προετοίμαζε ο ίδιος το τέλος του.

Στην διάλυση της ομάδας ΜΙΔΑΣ και στον θάνατο του Τσιγάντε έπαιξε σημαντικό ρόλο και η αδυναμία του ιδίου και των αντρών της ομάδας του στο γυναικείο φύλο . Μάνα ερωμένης συνεργάτη του ( η ΠΑΓΩΝΑ) η οποία ήταν φιλικά προσκείμενη στους Ιταλούς υπέδειξε στους Καραμπινιέρους την πολυκατοικία στην οδό Πατησίων 86 όπου διατηρούσε στο υπόγειο νοικιασμένη γκαρσονιέρα.

Το μεσημέρι της 14ης Ιανουαρίου οι Ιταλοί Καραμπινιέροι χωρίς να ξέρουν συγκεκριμένο διαμέρισμα και ποιον ακριβώς ψάχνουν, κύκλωσαν την πολυκατοικία . Το μόνο που κατόρθωσε ο Τσιγάντες ήταν να απομακρύνει τους συνεργάτες του , τον Ταγματάρχη Μαλασπίνα και τον Ανθυπολοχαγό Ζακυνθινό και να κάψει ότι στοιχεία είχε επάνω του αλλά ο καπνός πρόδωσε το διαμέρισμα που έψαχναν οι Ιταλοί χωρίς να ξέρουν ποιο.

Υπάρχουν δύο εκδοχές για τον θάνατο του Τσιγάντε . Έδωσε μάχη με το πιστόλι του ή αυτοκτόνησε μόνος του για να μην υποστεί βασανιστήρια πριν την σίγουρη καταδίκη του σε θάνατο .Ένα μήνα αργότερα εξαρθρώθηκε εντελώς το δίκτυο του ΜΙΔΑ βρίσκοντας τον θάνατο και οι συνεργάτες του , Ρούσσος, Ανδρόνικος, Λιάκος, Δανιηλίδης .

Κάποιοι πληρωμένοι κονδυλοφόροι υπαινίχθηκαν ότι τον Τσιγάντε τον κάρφωσε το ΕΑΜ . Ενοχλούσε η γιγάντωση του ΕΑΜικού κινήματος πολλούς και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να το λασπώσουν .Αλλά και ο ίδιος ο Τσιγάντες στις εκθέσεις του προς το Κάϊρο έγραφε εμετικά σχόλια για το ΕΑΜ.

 

 

Μετά τον πόλεμο όμως η έκθεση του στρατιωτικού ανακριτή Κοκορέτσου δεν άφηνε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Γράφει ανάμεσα στα άλλα η έκθεση ......

«……Και συμπόσια νυχτερινά ελάμβανον χώραν και ο Τσιγάντες μετά της ερωμένης του Μ.Μ. εσύχναζε. ….. εσπέραν δε τινά των Χριστουγέννων 1942 έλαβε χώραν ολονύκτιος χοροεσπερίς παρατεθέντος και αμνού , παρασταθέντος και του χορογράφου Γριμάνη μετά ειδικών επί τούτω μισθοθεισών χορευτριών …..»

 

Για τους συνεργάτες του Τσιγάντε γράφει ο ανακριτής.

 

«…Όίτινες κατά παράβασιν της οφειλομένης υπηρεσιακής και συνωμοτικής εχεμυθείας όταν μετέβησαν στον Ισθμό εγνωρίσθησαν μετά τινός γυναικός της ‘Παγώνας¨και των δύο ερωτύλων θυγατέρων της και ο ένας εκ των δύο (ο Μίκης) οδήγησεν την μίαν κόρη στην γκαρσονιέρα που είχε κρησφύγετο ο Τσιγάντες ……. «

 

Έτσι έληξε άδοξα η προσπάθεια των Άγγλων να δημιουργήσουν δικό τους σοβαρό αντιστασιακό κίνημα .Έτσι χάθηκε άδικα ο Τσιγάντες και οι συνεργάτες του .

Αντίσταση όμως με κοσμική ζωή και γκομενιλίκια δεν πάνε μαζί

Από τις 12χιλ λίρες μέσα σε πέντε μήνες δράσης ξοδεύτηκαν οι 11200 χωρίς κανένα αποτέλεσμα .

 

Ανεξάρτητα από την αναπολεσματικότητα της δράσης του Τσιγάντε , αυτός έπεσε για την ελευθερία της πατρίδας .Αυτό πρέπει να κρατήσουμε

.

Σημειώσεις

1)Το Βασιλοφασιστικό καθεστώς Μεταξά δεν αποδέχτηκε την επιθυμία των απότακτων αξιωματικών να πολεμήσουν στον πόλεμο το 40-41.

 

2)Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Τσιγάντε, ο Σαράφης προσχώρησε στον ΕΛΑΣ προσδίδοντας με την παρουσία του ιδιαίτερο κύρος με αποτέλεσμα να τον ακολουθήσουν εκατοντάδες αξιωματικοί

 

Πηγές : Χάγκεν Φλάϊσερ, Φοίβος Γρηγοριάδης, Έντυ Μάγιερς, Χαν'ι'νσ Ρίχτερ,Κρις Γουντ Χάουζ, Κατερίνα Κράλοβα Θεοδ.  Σαμπατακάκης, Καλογριάς Βάιος, Αντγος ε.α. Νικόλαος Φωτιάδης

Αφιερώματα εφημερίδων, Χρονικό Αντίστασης ΕΡΤ,

 Ο Τσιγάντες νεκρός

 Προπολεμική φωτογραφία με την γυναίκα του

  Προτομή στην πλατεία Αιγύπτου

 Αναμνηστική πλάκα στην Πατησίων 

 

 

 Στο στρατοδικείο ακούγοντας την απόφαση για την αποταξή του