ΜΝΗΜΌΣΥΝΟ ΜΕΤΑΦΤΣΗ

 

Ο ΣΙΜΕΑ ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της οικογένειας Μεταφτσή να συνδιοργανώσουν μαζί μνημόσυνο προκειμένου να τιμήσουν τον Ανθυπολοχαγό του 54^ου Συντάγματος  του ΕΛΑΣ, Αλέκο Μεταφτσή .Ήταν μία ιδέα του ιδρυτικού μέλους του ΣΙΜΕΑ Αλέκου Μεταφτσή που έχει το όνομα του ήρωα θείου του.

Με ευθύνη της οικογένειας το μνημείο ανακαινίσθηκε, καθαρίστηκε ο γύρω  χώρος , και υψώθηκε  Ελληνική Σημαία .

  Η  πρόεδρος του ΣΙΜΕΑ Αγγελική Νικολάου κατέθεσε στεφάνι τιμώντας τους νεκρούς ήρωες.

 

Παραβρέθηκαν
στενοί συγγενείς των νεκρών ηρώων, Αλέκου Μεταφτσή και Αντώνη Τσακανίκα .

Το σκεπτικό της εκδήλωσης ανέπτυξε στην αρχή της σεμνής τελετής, ο Αλέκος Μεταφτσής και ακολούθησε τρισάγιο από τον ιερέα της Ευαγγελίστριας Νέας Ιωνίας Βόλου,πατέρα Απόστολο Ντόκο .

 

  Ακολούθησε από τον Γραμματέα του ΣΙΜΕΑ Απόστολο Αποστολάκη σύντομη  εξιστόρηση για την μάχη στην οποία σκοτώθηκε ο Μεταφτσής και διαβάστηκαν μικρά βιογραφικά και των άλλων τεσσάρων Ανθυπολοχαγών  του ΕΛΑΣ που κατάγονταν από την περιοχή του Βόλου και τα ονοματά τους αναγράφονται στο μνημείο .

 

 

‘’Βρεθήκαμε  σήμερα εδώ για να τιμήσουμε την μνήμη πέντε ηρώων που έδωσαν την ζωή τους για την
λευτεριά της πατρίδας .Είναι αξιέπαινη η πρωτοβουλία της οικογένειας Μεταφτσή και ιδιαίτερα  του Αλέκου να οργανώσει αυτή την εκδήλωση .

Ανταποκριθήκαμε στην πρόταση του, γιατί ο ΣΙΜΕΑ γιαυτό τον λόγο ιδρύθηκε , Να κρατήσει ζωντανή την μνήμη για τους αγώνες και τις θυσίες των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης .

Στο όνομα των πέντε ηρώων που τα ονοματά τους  αναγράφονται στο μνημείο , τιμούμε όλους τους αξιωματικούς και απλούς αγωνιστές του ΕΛΑΣ που κατατάχθηκαν εθελοντικά στην ένοπλη αντίσταση .

 Δεν ήταν συνηθισμένο  φαινόμενο, επαγγελματίες στρατιωτικοί να κατατάσσονται στην αντάρτικη αντίσταση και μάλιστα στον ΕΛΑΣ .

Από τους 6500 περίπου μόνιμους αξιωματικούς όπως ήταν ο Μεταφτσής και οι άλλοι τέσσερις  , μόνο 800 κατατάχθηκαν στον ΕΛΑΣ . Πολλοί  προτίμησαν την αδράνεια ή βολεύτηκαν με το προνόμιο που  έδωσε στους χαμηλόβαθμους το δοσιλογικό καθεστώς, να μπουν σε Πανεπιστημιακές σχολές προτιμησής τους και να εγκαταλείψουν το στράτευμα, μιας και δεν χρειάζονταν πλέον στρατός στην κατεχόμενη Ελλάδα . Λίγοι σχετικά έφυγαν στην Μέση Ανατολή η κατατάχθηκαν στον ΕΔΕΣ και στην ΕΚΚΑ όπου έρρεαν άφθονες οι Αγγλικές λίρες .  Αρκετοί βέβαια όπως είναι γνωστό, συνεργάστηκαν με τον κατακτητή παίρνοντας θέσεις στον κρατικό  μηχανισμό η στα δοσιλογικά τάγματα ασφαλείας.   

Ήταν αξιέπαινη η πρωτοβουλία του παλιού αγωνιστή Αλέκου Παπαγεωργίου ( 1)να ανεγερθεί  αυτό το μνημείο, στον τόπο που σκοτώθηκε ο ανθυπολοχαγός Αλέκος Μεταφτσής, αλλά και να γραφτούν τα ονόματα και των άλλων τεσσάρων ανθυπολοχαγών που σκοτώθηκαν σε μάχες μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ .Μιλάμε βέβαια για μόνιμους αξιωματικούς που είχαν καταγωγή  από τον Βόλο .(2)

 Ο Μεταφτσής μαζί με άλλους πέντε ανθυπολοχαγούς τον   Νοέμβριο του 42,συναντήθηκαν στην ταβέρνα ΟΛΥΜΠΟΣ στον Βόλο και αποφάσισαν να καταταχθούν στον ΕΛΑΣ που πριν λίγο καιρό είχε ιδρυθεί με απόφαση του ΕΑΜ, αλλά του έλειπαν επαγγελματίες  αξιωματικοί οι οποίοι μπορούσαν να διδάξουν την οργάνωση στρατού και σχεδιασμό μαχών .Από αυτούς μόνο ο Φιλήμωνας Σκρέτας ήταν τυχερός να ζήσει την ημέρα της απελευθέρωσης.  

Ο Αλέκος Μεταφτσής  μετά από διάφορες αποστολές στο Πήλιο που τότε δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί το 54^ο Σύνταγμα,  μετατέθηκε στην Πίνδο  σαν διοικητής του 7^ου λόχου της 1ης Μεραρχίας με ευθύνες εκπαιδευτή των νεοεισερχομένων.  Την Άνοιξη του 44 ανέλαβε διοικητής του 5^ου λόχου του 54ου συντάγματος ΕΛΑΣ .  

Την 2^η Αυγούστου του 1944  ανέλαβε με μία διμοιρία να κλείσει τον δρόμο των Γερμανών από τον Βόλο προς το Βελεστίνο όπου θα  γίνονταν μεγάλη μάχη με νικηφόρο αποτέλεσμα για τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ .

Η μάχη του Βελεστίνου ήταν νικηφόρα γιατί το επιτελείο της 16ης Μεραρχίας που είχε ακτίνα δράσης την ανατολική Θεσσαλία και δυτική Φθιώτιδα,  είχε προβλέψει σωστά να αποκλείσει κάθε δυνατότητα να φέρουν οι Γερμανοί ενισχύσεις από Βόλο ,Λάρισα , Φάρσαλα .

 Η ομάδα του Μεταφτσή τα κατάφερε , εξουδετέρωσε την φρουρά που υπήρχε εδώ και μπλοκάρισε τις ενισχύσεις που έστειλαν οι Γερμανοί από τον Βόλο . Ο πρωταγωνιστής όμως της μάχης στο ξημέρωμα της 2^ης Αυγούστου  βρέθηκε νεκρός  στα συρματοπλέγματα του σιδ. σταθμού ΛΑΤΟΜΕΙΟ από τους συναγωνιστές του.( Στην στροφή για το χωριό Σέσκλο)

Η θυσία  του Μεταφτσή έπιασε τόπο . Σώθηκε πολλαπλάσιος αριθμός ανταρτών στην μάχη του Βελεστίνου αφού οι Γερμανοί δεν είχαν τις ενισχύσεις που περίμεναν και δεν μπόρεσαν να αντισταθούν σοβαρά. 

 Έτσι  είναι οι ήρωες . Έχουν διαφορά  από τους υπόλοιπους νεκρούς του πολέμου , ακόμα και από τα αθώα θύματα που πολλές φορές καθ’υπερβολή τα ονομάζομαι ήρωες .

Οι ζωές βέβαια των ανθρώπων έχουν την ίδια αξία

 Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ όπως ο Μεταφτσής, ήταν όλοι τους εθελοντές . Κατατάχθηκαν ξέροντας ότι μπορεί να χάσουν και την ζωή τους.  

Τον Ανθυπολοχαγό ακολούθησε στο βουνό και ο αδελφός του Απόστολος που υπηρέτησε μαζί του στο 4^ο Σύνταγμα στην Πίνδο . Αυτός δεν πήρε μετάθεση για μονάδα της περιοχής μας. Του έδωσαν άδεια να έλθει στον Βόλο μόνο για το μνημόσυνο του αδελφού του, το οποίο για λόγους ασφάλειας έγινε στην Τσαγκαράδα . Δεν είχε έλθει ακόμα η μέρα της απελευθέρωσης  

 

 

Οφείλουμε και μια μικρή αναφορά στους άλλους αγωνιστές που το ονομά τους αναγράφεται στο μνημείο .

 Αρχίζουμε από τον Ανθυπολοχαγό  Αντώνη Τσακανίκα ο οποίος σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο του 44 λίγα χιλιόμετρα από εδώ . Συγκεκριμένα σκοτώθηκε σε μάχη από σφαίρα στο κεφάλι στην τοποθεσία Πιλάφ Τεπέ τον Σεπτέμβριο του 44, όταν οι Γερμανοί άρχισαν να προετοιμάζουν την αποχωρησή τους και προσπαθούσαν έγκαιρα να ανοίξουν διαύλους προς την Λάρισα .

Η τοποθεσία αυτή είναι κάπου ανάμεσα  στην τοποθεσία που βρισκόμαστε και στην  Κάπουρνα .

Γιώργος Οικονόμου-Γρίβας, Ανθυπολοχαγός

Κατατάχτηκε αρχικά σε μια τοπική αντιστασιακή οργάνωση που είχε το όνομα ΕΛΑΣΟΜ (3)και στη συνέχεια όταν αυτή προσχώρησε στο ΕΑΜ, υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες του ΕΛΑΣ στην περιοχής μας και μετά αποσπάσθηκε σε διάφορες μονάδες άλλων περιοχών . Υπάτη ,Σπερχειάδα , Πίνδος κλπ . Σκοτώθηκε στην μάχη της Καλογριανής Πίνδου στις 30 Οκτωβρίου 1943 .

Θανάσης Πατινάρης. Ανθυπολοχαγός  υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες της περιοχής και μετά μετατέθηκε σε μονάδα της Πίνδου.  Σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 43 στις Γερμανικές εκκαθαρίσεις στο Τετράκωμο Άρτας .

Σταύρος  Πανές   Ανθυπολοχαγός ,Και αυτός προέρχονταν από την ομάδα  ΕΛΑΣΟΜ και προσεχώρησε στο ΕΑΜ και ΕΛΑΣ 

Μετατέθηκε στην 1^η Μεραρχία που είχε ακτίνα δράσης την Πίνδο και σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 43 κοντά στην γέφυρα Μουργκάνι .

 

Αιώνια να είναι η μνήμη τους ‘’

 

Ακολούθησε προσκλητήριο νεκρών από τον Νικόλα Φιλάρετο έφορο εκδηλώσεων του ΣΙΜΕΑ και τον Απόστολο Μεταφτσή εγγονό του προαναφερόμενου αγωνιστή

 

1)Αφιέρωμα για τον Αλέκο Παπαπαγεωργίου εδώ . αξίζει να διαβαστεί.

https://simea2016.blogspot.com/search/label/%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%93%CE%95%CE%A9%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5%20%CE%91%CE%9B%CE%95%CE%9A%CE%9F%CE%A3

 

2) Νεότερες έρευνες έδειξαν ότι υπήρχαν και άλλοι μόνιμοι αξιωματικοί από την περιοχή μας που προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και σκοτώθηκαν σε μάχες .

Οι πέντε ανθυπολοχαγοί προήχθηκαν επ ανδραγαθεία μετά θάνατο στον βαθμό του Ταγματάρχη , με την υπ’αριθμό 58/1987 απόφαση του Γενικού Επιτελείου Στρατού .Μέχρι τότε δεν υπήρχαν για την πατρίδα.

ΕΛΑΣΟΜ  Ελληνική Απελευθερωτική Στρατιωτική Οργάνωση Μαγνησίας 

Περισσότερες φωτογραφίες στο fb

https://www.facebook.com/simea2016/posts/pfbid0EFTtCmNhgUCGcRAsAizpmShq2ReJsnsAquSTKyCgegiuV7K6Vy9m7TJnrChAHgSdl

 

 

 

 

 

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΝΤΟΡΙΖΟΣ

 

  ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΝΤΟΡΙΖΟΣ

Ο φύλακας της μνήμης

Κείμενο : Απόστολος Κ. Αποστολάκης 

 

 

Έφυγε χθες από την ζωή ο Βασίλης Κοντορίζος στα 88 χρόνια ,ευτυχώς με ανώδυνο τρόπο, αφού η καρδιά του σταμάτησε μόλις μπήκε στην θάλασσα για να κολυμπήσει στο Σουτραλί  Αγριάς .

Δεν θα ασχοληθώ με την πολυετή προσφορά του σαν κοινοτάρχης και μετέπειτα δήμαρχος Πορταριάς .Το έχουν ήδη κάνει άλλοι με πολύ καλύτερο τρόπο από αυτόν που θα μπορούσα να κάνω εγώ.

Θέλω μόνο να επισημάνω μια άλλη διάσταση της προσφοράς του Βασίλη Κοντορίζου .

 Από το 1980 που άρχισε να γίνεται το ετήσιο μνημόσυνο για τους σαράντα εκτελεσμένους στο ΟΡΜΑΝ ΜΑΓΟΥΛΑ ( Κάτω Δασόλοφος Φαρσάλων ), ο Βασίλης Κοντορίζους σαν κοινοτάρχης τότε αλλά και αργότερα σαν δήμαρχος Πορταριάς , συμμετείχε   αλλά και οργάνωνε ομαδικές επισκέψεις  κατοίκων της Πορταριάς  στον τόπο της εκτέλεσης 

 

 Το έκανε χωρίς καμία διακοπή όλα τα χρόνια, ακόμα και μετά το 2014 που δεν κατείχε κανένα επίσημο αξίωμα . Ήταν ένας πραγματικός φύλακας της μνήμης τιμώντας του έξι Πορταρίτες που ήταν ανάμεσα στα θύματα τω εκτελεσμένων . Να σημειώσουμε ότι από τους σαράντα εκτελεσμένους από τους δοσίλογους συνεργάτες των Γερμανών τον Μάϊο του 1944,  οι είκοσι επτά ήταν από την περιοχή μας . Άνω και κάτω Λεχώνια, Άγιο Βλάση . Άλλη Μεριά , Βόλο. Κανένας  τοπικός άρχοντας των παραπάνω περιοχών δεν έχε αυτή την αδιάλειπτη παρουσία .Μερικοί μάλιστα είχαν και παντελή απουσία .

 Πάντα παρών ο Βασίλης και όχι σαν απλός επισκέπτης . Είχε πάντα προετοιμασμένο χαιρετισμό, ή σύντομο λόγο . Τιμής ένεκεν πάντα αυτός ξεκινούσε και ακολουθούσε ο δήμαρχος Φαρσάλων , ο πρόεδρος της τοπικής Κοινότητας  και ο κεντρικός ομιλητής.

 

Καλό ταξίδι Βασίλη και να είσαι σίγουρος ότι θα σε προϋπαντήσουν με τιμές οι σαράντα εκτελεσμένοι που ποτέ δεν ξέχασες . 

 

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από προηγούμενες χρονιές ,αφού φέτος λόγω πλημμυρών, το μνημόσυνο δεν τελέστηκε στον τόπο εκτέλεσης, αλλά στην πλατεία του Άνω Δασόλοφου 

ΤΑΝΑΙΣ

Οι ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΤΑΝΑΙΣ

 

 

Κείμενο : Απόστολος Κ. Αποστολάκης

 

Μία από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες απώλειες στην διάρκεια της κατοχής ήταν το ναυάγιο του πλοίου Ταναΐς στις 8 ή 9 Ιουνίου του 1944. Αναφέρω 2 διαφορετικές ημερομηνίες γιατί έτσι έχουν καταγραφεί από πηγές της εποχής. Ίσως γιατί τα νέα δεν μαθαίνονταν άμεσα λόγω της λογοκρισίας στις εφημερίδες και στο απαγορευμένο ραδιόφωνο .

Όποια όμως και να είναι η ακριβής ημερομηνία, η ουσία είναι ότι τότε χάθηκαν πάνω από 600 ανθρώπινες ψυχές.

Ένα απόγευμα στις αρχές Ιουνίου του 44 , οι Γερμανοί επιβίβασαν στο παμπάλαιο πλοίο Ταναΐς 250 Κρητικούς αντιστασιακούς και 350 Έλληνες Εβραίους από όλη την Κρήτη. Κυρίως από την Εβραϊκή κοινότητα των Χανίων( 300)26 από Ηράκλειο , 5 από Ρέθυμνο .

Όταν οι ναζί οδηγούσαν τις Εβραικές οικογένειες στο λιμάνι , κάποιες μάνες φώναζαν στους  Χανιώτες  ΄΄ έχετε γεια ,πάρτε τα παιδιά μας,  βαφτίστε τα, κάντε τα δικά σας ! Μα μην τ’αφήνετε να χαθούν μαζί μας ΄΄

Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε το πλήρωμα του πλοίου και άγνωστο αριθμό Ιταλών Αντιφασιστών που δεν θέλησαν να συνεργαστούν με τους Γερμανούς όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε . Θυμίζουμε ότι Ιταλική παρουσία υπήρχε μόνο στον Νομό Λασιθίου ο οποίος κατελήφθη στην μάχη της Κρήτης το 1941,από ένα σύνταγμα Ιταλών προερχόμενο από τα Ιταλοκρατούμενα τότε Δωδεκάνησα.

Το πλοίο που μετέφερε τους μελλοθάνατους ήταν μικρό και παμπάλαιο . Είχε κατασκευαστεί στην Βρετανία το 1907 με ατμοκίνητες μηχανές μικρής ιπποδύναμης . Από το 1935 ήταν ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Στέφανου Συνοδινού με νηολόγιο Πειραιά . Στην διάρκεια της μάχης της Κρήτης φορτωμένο με ξυλεία από την Ηπειρωτική Ελλάδα, βομβαρδίστηκε  από τους Γερμανούς οι οποίοι αργότερα το επισκεύασαν και το χρησιμοποιούσαν για τις δικές τους ανάγκες .Του άλλαξαν όνομα και από HOLLYGOOD το ονόμασαν Ταναΐς .

                                                   οικογένεια Βεντούρα

Η συγκέντρωση των Ελλήνων Εβραίων ήταν στα πλαίσια της Ναζιστικής πολιτικής για εξόντωση της Εβραϊκής φυλής . Οι Κρητικοί αντιστασιακοί είχαν συλληφθεί οι περισσότεροι, μετά την απαγωγή του Γερμανού διοικητή Κρήτης, στρατηγού Κράϊπε από Βρετανούς κομάντος και Κρητικούς αντάρτες.

Αργότερα στις δίκες των Γερμανών αξιωματούχων , ο διοικητής Μπρούνο Μπρώυερ κατά την πάγια τακτική ισχυρίστηκε ότι εκτελούσε διαταγή του γνωστού Γκαίρινγκ .

Οι απόψεις για τα αίτια της βύθισης του πλοίου διαφέρουν από πηγή σε πηγή .

Ο ναύτης Μενέλαος Αναστασίου σε κατάθεση που έδωσε μετά την λήξη του πολέμου στο Λιμεναρχείο Πειραιά, βεβαίωσε ότι το πλοίο τορπιλίστηκε από το Βρετανικό υποβρύχιο VIVID με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο JOHN VERLEY,κοντά στην Σαντορίνη και ότι αυτός ήταν ο μόνος που σώθηκε.

Ένα μήνα μετά το ναυάγιο οι Γερμανικές αρχές του κατεχόμενου Πειραιά, έδωσαν γραπτή βεβαίωση ότι θερμαστής Γεώργιος Παυλογιάννης έχασε την ζωή του μετά από εχθρική επίθεση στην Γερμανική νηοπομπή . Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το Ταναΐς συμμετείχε σε Γερμανική νηοπομπή και δεν έπλεε μόνο του.

Πολλά χρόνια μετά Έλληνες ερευνητές σε γραπτά κείμενα βεβαιώνουν ότι σύμφωνα με την δική τους έρευνα το πλοίο βυθίστηκε από τους ίδιους τους Γερμανούς προκειμένου να ξεφορτωθούν τους Εβραίους και τους Αντιστασιακούς . Αλλά και αυτοί διαφωνούν μεταξύ τους ως προς τον τρόπο βύθισης τους πλοίου .

                                                                 ο Ραβίνος Εβλαχόν

Ο Μάρκος Πολιουδάκης στο βιβλίο του υποστηρίζει ότι ο Καναδός φίλος του δημοσιογράφος Στήβεν Σμιθ, έγραψε σε Καναδική εφημερίδα τον Δεκέμβριο του 1998 ότι συνάντησε τον Έλληνα ναύτη Αλέκο Αλεβύζο που του εξιστόρησε ότι ήταν μέλος του πληρώματος του Ταναΐς που κατέβηκε με το υπόλοιπο Ελληνικό πλήρωμα και άλλους Γερμανούς σε βάρκες και στην συνέχεια το πλοίο ανατινάχτηκε με ωρολογιακές βόμβεςπαρασύροντας τους κλειδωμένους στα αμπάρια κρατούμενους στον βυθό.

Ο Συγγραφέας Ιωάννης Μουρέλλος στο βιβλίο του ισχυρίζεται ότι το πλοίο βούλιαξε από τους ίδιους τους Γερμανούς οι οποίοι άνοιξαν τους κρουνούς πλημμυρίζοντας το πλοίο ενώ αυτοί το εγκατέλειψαν .

Ποτέ δεν θα μάθουμε σίγουρα την αλήθεια. Δεν αποκλείεται κατά τη γνώμη μου το πλοίο πράγματι να βυθίστηκε από το Βρετανικό υποβρύχιο όπως γράφει ο Αντιναύαρχος του Λιμανικού και ερευνητής Ελληνικών Ναυαγίων Χρήστος Ντούνης .

Είτε από σκοπιμότητα , είτε από άγνοια ότι στα αμπάρια του είχε κλειδωμένους Έλληνες , είτε από λάθος όπως έγινε με τον τορπιλισμό του Ιταλικού πλοίου που μετέφερε όμηρους Έλληνες αξιωματικούς στην Ιταλία.(1)

Ανεξάρτητα από την πραγματική αλήθεια για τον τρόπο βύθισης του πλοίου, στο ναυάγιο έχασαν την ζωή τους πάνω από 600 Έλληνες στον βωμό του παράλογου πολέμου και της νοσηρής Γερμανικής λογικής περί ανώτερων και κατώτερων φυλών . Λίγες φορές μνημονεύονται οι αδικοχαμένοι συμπατριώτες μας . Γίνεται συνήθως από αφιερώματα Κρητικών εφημερίδων και ντόπιων ερευνητών . Παρόλο που είναι το δεύτερο σε ανθρώπινες απώλειες γεγονός μετά τα Καλάβρυτα.

 

Σημείωση 1) Στις 22-1- 43 το Αγγλικό υποβρύχιο TIGRIS τορπίλισε το Ιταλικό ατμόπλοιο CITTA DI GENOVA κοντά στον Αυλώνα της Αλβανίας . Στο πλοίο επέβαιναν 800 Ιταλοί στρατιώτες και 152 Έλληνες όμηροι μόνιμοι και έφεδροι Αξιωματικοί . Από τους Έλληνες πνίγηκαν 71 Αξιωματικοί μεταξύ των οποίων οι πιο γνωστοί ήταν οι Συνταγματάρχες Δαβάκης και Γεωργούλας .

Συνολικά πνίγηκαν πέντε συνταγματάρχες, δύο αντισυνταγματάρχες, 9 ταγματάρχες, 13 λοχαγοί, 14 υπολοχαγοί και 25 ανθυπολοχαγοί. Αλλά αυτή είναι ακόμα μία ιστορία που δεν πολυκουβεντιάζεται για ευνόητους λόγους.

Από την περιοχή της Μαγνησίας ήταν 7 πνιγμένοι αξιωματικοί συμπεριλαμβανομένου και του θρυλικού Συνταγματάρχη Γεωργούλα ο οποίος είχε καταγωγή από την Καρδίτσα αλλά συνελήφθη από τους Ιταλούς στον Βόλο.

Άγνωστος ο αριθμός των πνιγμένων Ιταλών.

ΟΙ Μάγνητες αξιωματικοί ήταν οι Σινιώρης Δημήτριος και Ευάγγελος από Αλμυρό και οι Γιαταγάνας Ιωάννης, Ανέστης Κώστας , Αδαμόπουλος Αντρέας, Λίλης Θεόδωρος και βέβαια ο Γεωργούλας.

Το όνομα του Νικολάου Γεωργούλα κοσμεί το τοπικό στρατόπεδο στην Νέα Ιωνία Βόλου. Στους διασωθέντες του Ιταλικού ατμόπλοιου υπάρχουν και τρεις από την Μαγνησία

Οι Σγέμπας , Σπανόπουλος, Μαυρογιώργος

 

Πηγές: Χρήστος Ντούνης, Ιωάννης Μουρέλλος, Μάριος Πολιουδάκης , Τάσος Κοντογιανίδης , Μουδουτσάκης Τηλ, αφιερώματα Κρητικών  εφημερίδων .

 

                                                         Το μνημείο στα Χανιά