Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΟΣ

 Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΟΣ 

 

 

 

 

 

Αγνώστου . Την μετάφραση από τα αγγλικά έκανε η Anna Bitsani

Χειμώνας του '44. Για έναν ολόκληρο χρόνο κρυβόμουν από τους Γερμανούς, σε ένα μικρό χωριουδάκι. Κρυβόμουν μέσα σε μια καλύβα σκεπασμένη με χιόνι.
Και έφτασαν και σε αυτό το χωριό.
Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάχνοντας για Εβραίους.

Ο αγρότης που μ' έκρυβε μου ζήτησε να φύγω, αν με έβρισκαν εκεί θα σκότωναν κι αυτόν και την οικογένεια του.
Περπατούσα μέσα στην νύχτα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω. Το κρύο αβάσταχτο. Και τότε τον άκουσα να γρυλίζει σιγανά. Ήταν ο σκύλος του αγρότη, ένας γκρίζος λύκος. Ζούσε δεμένος με μια χοντρή αλυσίδα. Με μύρισε και δεν γαύγισε παρά με πλησίασε ώσπου η αλυσίδα του τεντώθηκε. Ήρεμα και σιωπηλά έγλυψε τα παγωμένα δάχτυλα του χεριού μου.
Κοιταχτήκαμε και του ζήτησα να με σώσει. Κι αυτός κατάλαβε.
Με τράβηξε από τα ρούχα και εγώ κράτησα την παγωμένη αλυσίδα του και τον ακολούθησα. Με πήγε στο σπίτι του, έσκυψα και χώθηκα μέσα, παγωμένος και με μάτια που είχαν μάθει στο σκοτάδι. Αυτός ξάπλωσε δίπλα μου και με ζέστανε με το σώμα του.

Για τρείς μήνες, για ενενήντα μέρες και ενενήντα νύχτες, έμεινα εκεί μαζί του. Μοιραζόμασταν το φαγητό από το ίδιο πιάτο.
Κι όταν κάποιος πλησίαζε το μικρό ξύλινο καταφύγιο μας στην άκρη του δάσους, αυτός τον έδιωχνε με άγρια γαυγίσματα.
Κουλουριασμένος με τις ώρες, κοιτούσα μέσα από τα κενά στις σανίδες τον ουρανό και τα γυμνά δέντρα. Είχα δει τον αγρότη και ξέρω ότι με είχε δει και αυτός, γιατί το πιάτο που μοιραζόμασταν γέμιζε πια με διπλή μερίδα.
Και όταν έφυγαν οι Γερμανοί επέστρεψα και αγόρασα τον σκύλο από τον αγρότη.
Του έβγαλα την αλυσίδα και αυτός με ακολούθησε.
Με είχε σώσει και θα του ήμουν πιστός.
Δεν ήταν δυνατόν να μην γυρίσω πίσω για αυτόν.

Δεν θα είχα γίνει άνθρωπος ξανά.

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

 

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ   ΑΡΗ

 

 

 

 

Κείμενο : Απόστολος Κ. Αποστολάκης 

 

 

» Σύμφωνα με τους μαθηματικούς τύπους  το καθημαγμένο κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη εταλαντεύετο προχθές κρεμασμένο σε ένα φανοστάτη της πλατείας Τρικάλων . Αιωρείτο αργά δεξιά –αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε κάποια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε. Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα. Ένα γιατί μεγάλο σαν το έργο του Άρη γεννιώταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια . Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με τον θάνατο, η ανταρσία του ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με την διαγραφή του. Όμως η αισχρή , βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μία ιστορική αδικία και εθνική ντροπή. ….Φαίδων Μακρής ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του Βόλου στις  21 Ιουνίου 1945.

 

Τι μπορεί να ειπωθεί όμως ακόμα για τον Άρη ; Έχουν γραφεί τα πάντα .

Πραγματικά αλλά και φανταστικά στιγμιότυπα από την ζωή και την δράση του . Υπερβολές  για τα αναπόφευκτα  λάθη του αλλά  και για τα κατορθωματά του. Απόδοση ευθυνών εκεί που δεν είχε και χρέωση εγκλημάτων που δεν έγιναν ,ή τουλάχιστον δεν έγιναν με δική του εντολή.

Όπως και να έχει το όνομα του Άρη έγινε θρύλος όχι μόνο στα βουνά και στα φαράγγια όπου ήταν ο κύριος τομέας δράσης του, αλλά και στις πόλεις και στα χωριά. Κυρίως στα χωριά  . Έγινε θρύλος όχι μόνο λόγω του τραγικού τέλος του, αλλά και του εξευτελιστικού τρόπου που μεταχειρίστηκαν την σωρό του οι εχθροί του .

Δεν είναι κάτι συνηθισμένο να σου κρεμάνε το κεφάλι σε φανοστάτη όπως έγινε με το δικό του και του συναγωνιστή του Τζαβέλα . Ακόμα περισσότερο δεν είναι καθόλου συνηθισμένο να σου κόβουν χέρια και πόδια και να αφήνουν το σώμα εντελώς αγνώριστο .

Ο θρύλος γύρω από το πρόσωπο του Άρη κτίστηκε λόγω της ιδιαίτερης μεταχείρησης που του επιφύλαξαν εχθροί, φίλοι αλλά και σύντροφοί του .

 

Λίγες μέρες μετά τον τραγικό τέλος του ΑΡΗ , ένας χαρισματικός Εαμίτης δημοσιογράφος με πλούσια αντιστασιακή δράση έγραφε στην ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του Βόλου .

 Στο προφητικό  χρονογράφημα  ο Φαίδων  Μακρής   κατέτασσε  τον ΑΡΗ στο ΠΑΝΘΕΟ των ηρώων της Ελληνικής ιστορίας .

 Συμπλήρωνε ο δημοσιογράφος

 

»Χαράς ευαγγέλια «  γαύγισε για τον θάνατο του ήρωα , η εμπαθής ασημότης  της Νομαρχίας Τρικάλων , χωρίς να σκεφθεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με τας « κεκανονισμένας τιμάς» την ζωή , ύστερα από ολίγο δεν θα τον θυμούνται  ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Άρη Βελουχιώτη δεν θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια πολιτογραφηθεί στην ιστορία του Έθνους  «.

 

 ΥΓ Βουλευτές του Εργατικού Κόμματος στην Βρετανία κατέθεσαν ερώτηση για το «βάρβαρο της πράξης», εξαιτίας της ανάμειξης Άγγλων αξιωματικών στην καθοδήγηση του Ελληνικού στρατού αλλά και παρακρατικών ομάδων . Ο  αρμόδιος υπουργός απάντησε ότι αυτό αποτελεί «αρχαιοελληνικό πολεμικό έθιμο».

 

 

Αφιέρωμα για τον Φαίδωνα Μακρή εδώ >https://www.facebook.com/simea2016/posts/1202464196762152

 

 

 

Πραγματική προφητεία . Ποιος θυμάται τον ασήμαντο διορισμένο Νομάρχη Τρικάλων 

 

 

 

Μετά την απελευθέρωση της Πάτρας επιστροφή στην Ρούμελη

Με τον στρατηγό Μάντακα

 

Στην σύναξη των Καπεταναίων που συγκάλεσε ο ίδιος στην Λαμία τον Νοέμβριο στην Λαμία

Από τον φάκελο της Ασφάλειας 

Η θέση του ΚΚΕ ήταν ξεκάθαρη . Θυσίασε τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ για να δείξει σεβασμό στην συμφωνία της Βάρκιζας .

Η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λαμίας να μεταφερθεί το Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης 15 μέτρα από το άγαλμα του Άρη ήταν μία μεγάλη προσφορά στην διατήρηση της Μνήμης . Αξίζουν συγχαρητήρια στο Σωματείο οι φίλοι του Μουσείου που πάλεψε και πέτυχε να πείσει τους Τοπικούς υπεύθυνους 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

 

 

 

Κείμενο : Απόστολος Κ. Αποστολάκης

 

»Ντρέπομαι        Ήδη σας έχω γράψει για την κατάσταση των πραγμάτων στην Αθήνα. Ο Τύπος στην πατρίδα δημοσιεύει κείμενα από την Ελλάδα .

Αναρωτιέμαι εάν σας πληροφορούν για τα ακριβή τεκταινόμενα. Άραγε οι ερωτήσεις στο Κοινοβούλιο θα απαντηθούν ειλικρινά; Φοβάμαι πως όχι.»

Έτσι ξεκινάει μία επιστολή Βρετανού στρατιώτη σε Αγγλική εφημερίδα.

.

Έχουν γραφτεί εκατοντάδες άρθρα και αρκετά βιβλία για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 44.Όλοι συμφωνούν ότι τα λεγόμενα Δεκεμβριανά άρχισαν όταν η Αστυνομία άνοιξε πυρ ενάντια στην ειρηνική διαδήλωση του ΕΑΜ .

»Προβοκατόρικο σφάλμα της αστυνομίας « χαρακτηρίζει ο επικεφαλής της Βρετανικής αποστολής Κρις Γουντ Χάουζ στο βιβλίο του ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ σελ 314.

Τις προβοκάτσιες όμως κάποιοι τις οργάνωσαν . Κάποιοι είχαν λόγο. Δεν ήταν μία άντε δύο οι σφαίρες που έφυγαν από όπλο κάποιου θερμόαιμου . Ήταν 28 οι νεκροί και δεκάδες οι τραυματίες.

Τα αίτια της Δεκεμβριανής σύγκρουσης ερμηνεύονται διαφορετικά . Από την μια μεριά οι Εαμικές δυνάμεις οι οποίες συμμετείχαν στην πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και από την άλλη οι λεγόμενες αστικές δυνάμεις οι οποίες ή συνεργάστηκαν με τον κατακτητή ή είχαν προσφέρει πολύ λίγα στον αγώνα .

Και οι δύο παρατάξεις είχαν στο μυαλό τους την μεταπολεμική πολιτική διακυβέρνηση . Θα ήταν δηλαδή μια συνέχεια της προπολεμικού Βασιλομεταξικής δικτατορίας ή μία αλλαγή προς προοδευτική κατεύθυνση;

Το ΕΑΜ προκειμένου να διασφαλίσει την δική του προοπτική δεν δέχτηκε να διαλυθεί το στρατιωτικό του σκέλος του ,δηλαδή ο ΕΛΑΣ . Ο Παπανδρέου και οι Άγγλοι παρά τις διαφορετικές συμφωνίες , αναγνώριζαν σαν Εθνικό Στρατό μόνο την Ορεινή Ταξιαρχία η οποία αποτελούνταν ΜΟΝΟ από επιλεγμένους σκληροπυρηνικούς δεξιούς μετά τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί στην μέση Ανατολή και την εκδίωξη και φυλάκιση χιλιάδων Δημοκρατικών στρατιωτών και αξιωματικών στην έρημο της Μέσης Ανατολής και του ΣΟΥΔΑΝ . Επιπλέον Παπανδρέου έφερε μαζί με τον Σκόμπυ στην Ελλάδα και 6000 Βρετανούς αρχικά που στην συνέχεια έφτασαν τις 80000.

Η συνέχεια είναι γνωστή . Οι Εαμικοί Υπουργοί παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση και το ΕΑΜ οργάνωσε την γνωστή διαδήλωση της 3ης του ΔΕΚΕΜΒΡΗ .Είκοσι (28) νεκροί και δεκάδες τραυματίες με εντολή του αρχηγού της αστυνομίας Άγγελου Έβερτ. Την επόμενη μέρα στο δεύτερο συλλαλητήριο ανέλαβαν να συνεχίσουν τα Βρετανικά τανκς.

Έτσι άρχισαν τα Δεκεμβριανά . Μέχρι στις 15 Δεκεμβρίου ο ΕΛΑΣ αμήχανος επέτρεπε στα Βρετανικά καμιόνια να τροφοδοτούν με τρόφιμα και όπλα τις Δεξιές και δοσιλογικές δυνάμεις .Δεν ήθελε να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τον μέχρι τότε σύμμαχο .

Ας δούμε πως είδε τα γεγονότα ένας Άγγλος στρατιώτης που βρέθηκε στην Αθήνα να πολεμάει τους Έλληνες .

Στην δεύτερη σελίδα του «DAILY WORKER» στις 23 Δεκέμβρη 1944, πρώτο θέμα είναι η επιστολή του Βρετανού στρατιώτη με τίτλο «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ »

‘’Φανερώνει τη βαθιά αγανάχτηση ενός Άγγλου δημοκράτη’’ αναφέρει στον πρόλογο η εφημερίδα και παραθέτει ολόκληρο το γράμμα.

»Πρώτα από όλα, ντρέπομαι, ντρέπομαι πολύ, για το ρόλο που παίζει η Βρετανία εδώ. Από την πρώτη επιχείρηση της αστυνομίας, που άνοιξε πυρ εναντίον μίας ειρηνικής διαδήλωσης, ολόκληρη η πόλη αντηχεί πυροβολισμούς τουφεκιών, οπλοπολυβόλων και κανονιοβολισμούς από τα τανκς σε όλες τις συνοικίες.

Για μία ολόκληρη μέρα, πάνω κάτω, ήταν αρκετά σοβαρά τα πράγματα μεταξύ των αστυνομικών και του ΕΑΜ. Έπειτα εμείς, κατόπιν διαταγών από το Λονδίνο, μπλεχτήκαμε.

Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι δώσαμε σοβαρές διαβεβαιώσεις πως δεν θα εμπλακούμε στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα αυτής της χώρας και ότι εμάς, το στράτευμα, μας συμβούλεψαν να πράξουμε αναλόγως. Πώς τιμήθηκε αυτή η ιερή διαβεβαίωση;

Από το τελευταίο μου γράμμα τα τανκς μας, τα όπλα μας έχουν δει αρκετή δράση και έχουν τσακίσει φιλελεύθερες και κομμουνιστικές δυνάμεις, οι οποίες τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια ακούραστα πάλευαν ενάντια στο φασισμό. Είναι αλήθεια. Είμαι εδώ και έχω αρκετά καλή γνώση της κατάστασης.

Διεξάγεται μία ανελέητη μάχη της Δεξιάς ενάντια στην Αριστερά. Θυμηθείτε ότι η Αριστερά (ΕΑΜ) αγκαλιάζει έξι κόμματα, από τους φιλελεύθερους μέχρι τους κομμουνιστές (ΚΚΕ), ότι πριν ξεκινήσουν τα προβλήματα έξι υπουργοί της κυβέρνησης παραιτήθηκαν σε υποστήριξη αιτημάτων που στη συνέχεια ο λαός κινητοποιήθηκε για να τα διασφαλίσει.

 

Ομως ολόκληρο το βάρος της βρετανικής δύναμης μπήκε στα γεμάτα, υποστηρίζοντας τη Δεξιά ενάντια στην Αριστερά.

 

 

Παρατηρώντας τα πράγματα από μία απόσταση, είμαι σίγουρος ότι οι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν τις ζωές τους σύμφωνα με τους όρους της Χάρτας του Ατλαντικού και της Συνδιάσκεψης της Τεχεράνης θα νικήσουν. Ελεύθεροι από την ανέχεια, από το φόβο, με ελευθερία θρησκευτικής πίστης, λόγου. Τι παραμύθια πρέπει να ειπωθούν πριν εξασφαλιστούν αυτά τα αιτήματα;

Πέρα από πολλές θλιβερές σκηνές, άκουσα τα τανκς να συντρίβουν με τις βολές τους το Αρχηγείο του ΕΑΜ μαζί με τους υπερασπιστές του, είδα το ένα μετά το άλλο τα «Spitfire» (σχεδόν καθημερινά) να ρίχνουν χιλιάδες βόμβες στις αιφνίδιες εφορμήσεις τους, σχεδόν μέσα στα σπίτια του κόσμου!

Τι άξιζαν οι διαβεβαιώσεις μας στον ελληνικό λαό; Το αίμα μου βράζει από τα πράγματα που κάνουν στο όνομά μας. Νιώθω τόσο άσχημα για αυτό το θέμα που απαίτησα να δω τον επικεφαλής αξιωματικό και του εξέθεσα τις απόψεις μου.

Εύχομαι να μπορούσα να βρίσκομαι στο Κοινοβούλιο, να ακούσω και να πάρω μέρος στη συζήτηση που απ’ ότι καταλαβαίνω θα λάβει χώρα. ΘΑ ΕΤΡΙΒΑ ΤΗ ΝΤΡΟΠΗ ΜΟΥ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΑΥΤΑ

Η δημοκρατία μας (λέξη ελληνική) πέφτει σαν καυτό μολύβι στα κορμιά του ελληνικού λαού. Τι μας χωρίζει, εμένα από τα παιδιά, ποια αιτία; Για ποιο λόγο μάτωσε αυτή η χώρα, βομβαρδίστηκε, και ο Θεός ξέρει τι άλλο;

Ειλικρινά, είμαι σοκαρισμένος με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα – και δεν είμαι ο μόνος. Πιστέψτε με, η καρδιά και το μυαλό μου βράζουν από αυτές τις καταραμένες εξελίξεις. Ποιος, οκτώ βδομάδες πριν, θα μπορούσε να είχε προβλέψει αυτή την κατάσταση των πραγμάτων;

Έχω έντονα αρνητικά συναισθήματα – ναι – αλλά επίσης σας διαβεβαιώνω ότι τα αντικειμενικά γεγονότα είναι ότι η κυβέρνησή μας σκόπιμα και ανελέητα επιβάλλει μία αντισυνταγματική κυβέρνηση στις πλάτες ενός συμμάχου, που επέδειξε ανυπέρβλητη ανδρεία. Βλέποντας τι συμβαίνει ακριβώς αυτή τη στιγμή, η Χάρτα του Ατλαντικού και η Συνδιάσκεψη της Τεχεράνης δεν αξίζουν ούτε κάλπικη δεκάρα.

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν στρατιωτικό μυστικό, δεν λένε τίποτα για τους πολεμικούς στόχους για τους οποίους ο λαός μας υπέφερε, έχασε τόσα πολλά.

Η ελευθερία του ελληνικού λαού εξαφανίζεται – και μαζί της θα εξαφανιστεί η δική μας, εάν δεν προσέξουμε. Εν κατακλείδι, άλλη μια φορά σας λέω, ντρέπομαι γι’ αυτό που συμβαίνει, είναι ζωώδες και αηδιαστικό. Χαίρομαι που «άνοιξα τα χαρτιά μου» στον επικεφαλής αξιωματικό μου. Αυτή μου η πράξη με έκανε να νιώσω λιγάκι πιο καθαρός, όχι όμως πολύ. Τα τεκταινόμενα σήμερα στην Ελλάδα είναι ευθύνη δική μου, δική σας, των γειτόνων, του χωριού, της πόλης, της χώρας.

Μας στιγματίζουν όλους».

ΥΓ. Από τα βιβλία που ξεχωρίζω για την επιστημονική επάρκεια περιγραφής των γεγονότων του ΔΕΚΕΜΒΡΗ ,είναι τα ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944 του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ τον οποίο ο ΣΙΜΕΑ είχε καλεσμένο στην επετειακή εκδήλωση της 9ης Μα'ί'ου 2019,και το συλλογικό ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944 με Βόγλη ,Παπαθανασίου ,Σακελλαρόπουλο, Χαραλαμπίδη.